باختنت بی گناهترین گناهم بود، یافتنت بهانه دلم و خواستنت نیازم و با تو بودن آرزویم و تو را گم کردن، پیدایش سراب بود. تو مانند پرستو آمدی و به دورترین دیار غربت رفتی. بی تو ثانیه ها تکراری شده اند و آیینه چیزی جز سراب را نشان نمی دهد و شقایق غریبی می کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون تو بهانه می گیرد و من آرزوهایم را عاشقانه زمزمه می کنم و منتظرت هستم

دهقان فداکار پیر شده-چوپان دروغگو عزیز شده-شنگول و

 منگول گرگ شدن-کوکب حوصله مهمونو نداره-کبرا تصمیم

 گرفته دماغشو عمل کنه-روباه و کلاغ دستشون تو یک کاسه

 هست-حسنک، گوسفنداشو ول کرده و رفته تو یک شرکت آبدارچی

 شده-آرش کمانگیر معتاد شده!-شیرین، خسرو و فرهاد رو

پیچونده و با دوست پسرش رفته اسکی-رستم و اسفندیار

 اسبشونو فروختن و با موتور میرن کیف قاپی! "راستی چه

 به سر ما ایرانی‌ها آمده؟

کاش قلبم درد پنهانی نداشت

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

                     کاش می شد دفتر تقدیر عشق

                     حرفی از یک روز بارانی نداشت

                                          کاش می شد راه سخت عشق را

                                           بی خطر پیمود و قربانی نداشت

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافیست

تا تو غریب شوی